het huis van mijn dromen
de nacht laat ruimte
in de ruimte
die de dag maakt
aan het einde
van bewust zijn
in de ruimte
die de dag maakt
aan het einde
van bewust zijn
kans op regen
het regende niet
zoals wel vaker
voorkomt of anders
zoals zo vaak
want het regent
wel vaker
niet
er geschiedde
in die dagen
verder weinig
min of meer
zoals vandaag
nergens heen
vrienden waren ze
altijd al geweest
als kleine kinderen
als jongens en
altijd net als toen
het allemaal begon
nergens was een bord
nergens stond waarheen
doorgroeien
mijn nagels en mijn haren groeien door
terwijl ik rustig op een bankje zit
tussen het pad en het water
de wind verstrooit de stralen van de zon
en het hakkelende zingen van het carillon
de tijd verstrijkt en het wordt later
Abonneren op:
Posts (Atom)